Laat je regelmatig inspireren en volg deze blog en andere inspirerende teksten op Facebook.

06 juli 2020

** THE WIND OF CHANGE **

Heb jij het ook gevoeld?
De wind….
 
Soms een klein briesje,
Zacht en aangenaam zwoel.
Maar soms een behoorlijke storm,
Koud en venijnig.
 
Nee, niet de wind buiten.
De wind die waait in onze maatschappij:
De wind van verandering.
 
Er is van alles gaande.
Discussies laaien op, de een nog feller dan de ander.
Over hoe we met elkaar om moeten gaan
En vooral ook over hoe we niet met elkaar om moeten gaan.
 
Iedereen heeft zijn eigen mening,
En dat mag ook, we leven in een vrij land.
De een is blij met de veranderingen,
De ander vindt het helemaal niks.
 
We bekijken onze wereld door de bril van nu,
Met de huidige normen en waarden die gelden in deze tijd.
Ook die waarden en normen veranderen met de tijd.
 
Het is dan ook niet reëel om de geschiedenis te beoordelen op basis van de huidige normen en waarden.
Wat honderd jaar geleden heel normaal en acceptabel was, bekijken we nu misschien heel anders.
En als we honderd jaar verder zijn, zullen die normen weer anders zijn en vinden mensen het wellicht gek of zelfs afkeurenswaardig wat we nu allemaal doen.
 
Verandering is van alle tijden,
Soms geleidelijk, soms radicaal.
Het hoort bij het leven en de ontwikkeling van de mens.
 
Maar zoals het hele leven, kan verandering alleen bestaan in het hier-en-nu.
Ga uit van dit moment, met alle waarden, normen en standpunten die nu gelden,
en bepaal hoe je vanaf dit moment verder wilt.
Alleen dan kan verandering constructief zijn en bijdragen aan een verdere ontwikkeling.

 

12 juni 2020

** MINI-GELUK **

Soms komt er iets op je pad.
Iets kleins.
Een momentje.

Een klein kadootje.
Zomaar een mini momentje van geluk.
Alleen voor jou.
Zomaar.

Het valt je zo in je schoot.
Je hoeft er helemaal niks voor te doen.

Als je even niet oplet, is het voorbij.
Maar als je er aandacht voor hebt, geeft het voor de hele dag energie.

Heb jij ook wel eens zo’n momentje?
Zo’n bijzonder kadootje, zomaar ergens op de dag?

Mijn dag begint al met zo’n momentje van mini-geluk.
Manlief moet vaak al vroeg uit de veren, als de rest van het gezin nog heerlijk ligt te slapen.
Wanneer hij stilletjes de slaapkamer deur sluit,
Voel ik een koel briesje over mijn warme, slaperige gezicht glijden.

Heel even maar,
Een moment en het is weer voorbij.
Het is een heerlijk moment

Ik kan er nu al naar uitkijken dat hij de deur weer uitgaat.
Sorry schat…. 😉

 

26 mei 2020

** ZOMER GROET **

Het zonnetje schijnt.
De temperatuur stijgt geleidelijk.
Langzaam komt de zomer tevoorschijn.

Je merkt het ook in de omgeving.
De geur van bbq en pas gemaaid gras komt je steeds vaker tegemoet.
Mensen trekken naar buiten, voor zover dat kan binnen de huidige maatregelen.

Maagdelijk witte benen laten zich schuchter verwarmen door de warme zonnestralen.
Korte rokjes of shorts komen weer uit de kast gerold.
Sandalen, slippers en blote voeten, het kan weer.

Autoraampjes naar beneden, vrolijke muziek schalt door de straten.
Buiten wordt gesport, gespeeld en genoten.

Het doet de mensen goed.
Dat merk je als je om je heen kijkt.
Stralende gezichten, met of zonder zonnebril en hoed.

Wat me vooral opvalt is dat mensen vriendelijker zijn.
Niet langer verschuilen ze zich onder capuchons of achter dikke sjaals.
Mensen groeten vaker en uitbundiger.
Ze nemen eerder en meer tijd voor een praatje.

Zeker in deze tijd van afstand en sociale voorzichtigheid,
Is die vriendelijke, zomerse groet van bijzondere waarde.
We voelen het contact weer groeien, durven elkaar weer aan te kijken.

De zomerse zon verwarmt ons lichaam en ons hart.
Er is weer ruimte voor verbinding,
Ook binnen de beperkende maatregelen,
Voelen we het persoonlijke contact van mens tot mens.
En dat is tenslotte een eerste levens behoefte van ons mensen.

Daarom een warme zomer groet aan jullie allemaal!

 

20 april 2020

** HET WENT **

Wat duurt het lang he,
Al die maatregelen om het coronavirus te beteugelen.

Al weken de familie niet gezien,
Geen school, geen sportclubs, geen feestjes,….
Thuis blijven en afstand houden is de norm.

Toch merk ik dat het wel begint te wennen, deze nieuwe realiteit.
Ik heb mijn gezin lekker dicht bij me,
Eindelijk komen we toe aan al die klusjes, die steeds maar blijven liggen.
Geen gehaast om aan de strakke planning te voldoen.

Mensen houden rekening met elkaar,
Meer ruimte in de winkels,
Men houdt afstand en wacht geduldig op zijn beurt.

Natuurlijk mis ik mijn familie, mijn vrienden.
Ook ik zou het heerlijk vinden weer eens op terras neer te strijken,
Of opgaan in de mensenmassa bij een gezellig evenement.

En tegelijk merk ik dat het aanpassingsvermogen,
Wat we van nature in ons hebben als mens,
In deze omstandigheden goed zijn werk doet.

Het went, je accepteert wat er nu is,
vindt een relatieve rust in een hectische wereld.

Dat betekent niet dat ik me er gelaten bij neerleg.
Net als iedereen hoop ik van harte dat dit niet te lang hoeft te duren.
Ik doe wat nodig is en wat van me verwacht wordt.

En tegelijk ervaar ik de flexibiliteit om me aan de situatie aan te passen.
Ik gebruik de tijd en ruimte die er als vanzelf ontstaat,
En kijk uit naar betere tijden.

 

07 april 2020

** CHAPEAU **

Lang leven onze zorgmedewerkers!
Veel aandacht gaat uit naar de medewerkers in de zorg,
die zich met hart en ziel inzetten om de corona crisis het hoofd te bieden.
En terecht! Diep respect voor iedereen die zijn steentje bijdraagt.

Ook is er de nodige aandacht voor ondernemers die hun zaak hebben moeten sluiten.
Hoe gaan zij deze crisis doorkomen?
En is er wel voldoende steun om straks weer op te kunnen starten.
Ook deze aandacht is volkomen terecht.

Maar in alle aandachtsgebieden, mis ik toch een grote groep.
Naast mensen die in vitale functies werken,
Is er ook een groot aantal mensen die hun werk blijven doen,
Zonder direct een vitale bijdrage te leveren aan het overwinnen van de crisis.

Mensen die gewoon hun werk blijven doen,
Op locatie of vanuit huis,
Al dan niet in combinatie met de zorg voor de thuis zittende kinderen.

En hoewel zij geen bijdrage leveren aan de gezondheidszorg,
Of vitale functies uitoefenen in deze maatschappij,
Is hun werk en inzet zeker van meerwaarde.
Zij dragen namelijk bij aan het voortbestaan van onze economie.

Dus lang leve de verzekeringsagent, de heftruckchauffeur, en de logistiek medewerker.
En al die mensen, die ondanks alle maatregelen en opgeworpen hobbels,
Toch doorgaan met het dagelijkse werk.
Dank voor jullie onvermoeibare inzet, op welke manier dan ook.
Chapeau hoog voor jullie bijdrage aan het voortbestaan van onze maatschappij,
Voor nu en ook voor na deze periode van crisis.

 

24 maart 2020

** RUPSJE NOOITGENOEG **

Ken je het verhaaltje van Rupsje Nooitgenoeg?
Het rupsje dat maar bleef eten en nooit genoeg had.
Als kind hebben we dit prachtige prentenboek helemaal stuk gelezen.
En ook onze eigen kinderen hebben we dit verhaal vele malen met plezier voorgelezen.

Ergens in mijn systeem heeft dit rupsje zich ingenesteld.
Stiekem heeft hij een plekje ingenomen als onderdeel van mijn persoontje.
Iets in mij zet mij iedere keer aan tot meer.
Het is nooit genoeg.

Afgelopen weekend maar weer wat klusjes aangepakt.
Gezien de maatregelen rondom het corona virus, konden we toch niet op pad.
Dus dan de tijd maar goed besteed met allerlei klusjes die er altijd nog liggen.

Maar terwijl ik lekker bezig ben met allerlei nuttige bezigheden,
Komt daar ineens mijn rupsje boven kruipen.
Fijntjes wijst hij me op alle andere klusjes die ook nog gedaan moeten worden:
“Je hebt dit nu wel gedaan, maar dat moet ook nog!
En daar mag je ook wel eens wat extra tijd aan besteden!”
Enz, enz.

Wat dit domme rupsje niet beseft,
Is dat ik in normale omstandigheden helemaal geen klusjes had gedaan.
Als er geen corona was geweest,
Had ik me bezig gehouden met allerlei sportevenementen,
Waren we naar een verjaardagsfeestje gegaan en waren we lekker op stap geweest.
Ik heb dus veel meer klusjes gedaan dan aanvankelijk de bedoeling was.

En als ik ’s avonds moe en voldaan aan de dis zit,
Begint het rupsje opnieuw aan mijn geweten te knagen.
“Je hebt maar een paar dingen gedaan,
Er ligt nog zoveel meer wat je nog niet gedaan hebt.
Het is nog niet genoeg, je bent nog lang niet klaar!”

Misschien is er iemand die mijn Rupsje Nooitgenoeg wijs kan maken
Dat het wel degelijk een keer genoeg kan zijn.
En dat hij pas kan ontpoppen tot prachtige vlinder
Wanneer hij tevreden is en zichzelf rust gunt.

 

13 maart 2020

** CRISIS EN BEZINNING **

Het raakt ons inmiddels allemaal.
Wat kort geleden nog iets was wat ver van ons vandaan plaatsvond,
Is heel snel dichtbij gekomen.
En nu zitten we er midden in en hebben we er allemaal mee te maken.

Inderdaad, het coronavirus.

Evenementen worden afgelast,
Sportclubs sluiten de deuren,
Bijeenkomsten worden geannuleerd,
En zeker als Brabander ziet men je liever even niet komen.

Grote gevolgen voor maatschappij en economie.
Klein leed voor het individu.
Als je tenminste niet ziek wordt natuurlijk.

En ondanks de relatief kleine ongemakken in deze bijna onwerkelijke situatie,
Voel ik de impact behoorlijk.
Het leven is ontregeld.

En zo voel ik me ook, ontregeld.
Het is alsof er een streep getrokken wordt door allerlei facetten in je leven,
Die het leven juist zo mooi en enerverend maken.
Alles komt tot stilstand.

Vervelend en tegelijk begrijpelijk.
Het dwingt je wel om tot stilstand te komen.
Je beseft wat echt belangrijk voor je is.
En wat het leven voor jou zo mooi kan maken.

Misschien is dat je sport of je club,
Die je mist nu je er niet meer heen kan gaan.
Of misschien besef je dat je het eigenlijk wel prettig vindt om meer thuis te zijn,
Tijd die je nu mooi kan inhalen.

Hoe het ook is voor jou,
Een crisistijd als deze,
Hoe vervelend ook,
Kun je ook positief gebruiken om voor jezelf de balans op te maken.

Zet de teller op nul en sta eens stil bij wat nu eigenlijk echt belangrijk voor je is.
Gebruik de komende weken als tijd voor bezinning.
Onderzoek wat de betekenis is van de onrust is die je nu ervaart,
Of trek je conclusies als je nu juist meer rust ervaart.

De komende weken is dit onze nieuwe realiteit.
Maak er vruchtbaar gebruik van.

Blijf gezond en maak er iets moois van!

 

02 maart 2020

** OP TIJD **

Sommige mensen komen altijd te laat.
Standaard zijn ze een kwartier (of langer) later dan je had afgesproken.
Elke keer weer zit jij netjes op tijd klaar, te wachten tot hij/zij komt opdagen.
Als je dat eenmaal weet, kun je daar rekening mee houden
en spreek je gewoon een kwartiertje eerder af dan eigenlijk de bedoeling is.

Je hebt ook mensen die altijd te vroeg komen.
Ruim voor de afgesproken tijd gaat de bel.
Je bent nog maar half omgekleed of nog nauwelijks wakker
als je afspraak al vrolijk bij je binnen stapt.
Ook daar kun je rekening mee houden, als je dit eenmaal weet.

En sommige mensen zijn niet te voorspellen.
Dan weer zijn ze vroeg, dan weer veel te laat.
Het is elke keer weer een verrassing.
Daar kun je dus geen rekening mee houden.

Ditzelfde geldt voor de seizoenen.
Soms laten ze lang op zich wachten.
Soms kondigen ze zich al vroeger aan dan je zou verwachten.

De lente laat zich dit jaar al vroeg zien.
Eigenlijk had ik daar nog niet op gerekend.
En eigenlijk doorkruist ze hiermee mijn eigen planning.

Voor deze winter had ik een aantal klussen gepland.
Die konden mooi worden afgerond voor het voorjaar.
En zo zou ik ook weer netjes op tijd klaar staan om in de tuin aan de slag te gaan.

Mijn klussen zijn nog niet klaar.
En de tuin vraagt toch al om aandacht.
Ben ik nu te laat of is de lente te vroeg?
Stress!!!!
Want heel eerlijk gezegd geeft een planning mij wel houvast in een druk leven.
En die planning wordt nu vakkundig door moeder natuur doorkruist.

Nou ja, zo erg is het nu ook weer niet.
Het vraagt alleen om wat flexibiliteit.
Go-with-the-flow, dans op de golven, accepteer wat zich aandient.

Een mooie uitdaging.
De natuur laat zich niet plannen, net zo min als het leven zelf.
Hoe meer je vasthoudt aan een planning, des te meer stress creëer je voor jezelf.

Sta stil, en bedenk wat nu echt belangrijk voor je is.
Vanuit het hier-en-nu kun je steeds opnieuw bepalen wat de volgende stap is in je planning.

Ik ga dus lekker door met het afronden van de winter-klussen.
En bij mooi weer laat ik de winter even voor wat het is en geniet ik van de opbloeiende lente.

 

10 februari 2020

** VERTROUWEN **

Misschien ken je deze wel.
De scene van cabaretier Jochem Meyer, waarin hij naar een biologische winkel gaat.
Als hij een mevrouw aanspreekt op de onrijpe avocado’s, is haar reactie:
‘de natuur bepaalt zelf het tempo!’.

Uiteraard brengt hij dit met de nodige humor.
Onze kinderen mogen deze frase graag aanhalen,
Vooral als ze zelf graag het tempo willen bepalen.

Maar als je buiten kijkt,
Zie je dat er wel degelijk een kern van waarheid in zit.
Hoewel het februari is en we in de winter hoogtij zou moeten vieren,
Kun je hier en daar al wat groen ontdekken.

Voorzichtig steken de krokusjes hun kopjes al bovengronds
En hier en daar ontluiken wat moedige knoppen aan bomen en struiken.
Blijkbaar bepaalt de natuur zelf dat de tijd rijp is.

We mogen er ook op vertrouwen dat Moeder Natuur weet wat ze doet.
Zelfs al zou zich nu nog een periode met vorst en sneeuw aandienen,
Dan nog weet de natuur zelf het evenwicht te behouden.

Daar zouden we ons wat vaker aan mogen spiegelen.
Ook al gaan we soms door roerige tijden,
Of worden we geconfronteerd met de nodige uitdagingen,
We mogen erop vertrouwen dat we uiteindelijk wel een weg vinden.

Dat betekent niet dat alles altijd een happy end kent.
Soms betekent het loslaten of afscheid nemen, of heb je een beetje hulp nodig.
Waar het om gaat is het evenwicht.
Het leven gaat hoe dan ook verder, en ergens op ons pad vinden we weer een balans.

Dat vraagt soms echt wel geduld en vooral ook vertrouwen.
Want ook het leven bepaalt, net als de natuur zelf, zijn eigen tempo.

 

27 januari 2020

** ALTIJD IETS TE DOEN **

Er is altijd wel iets te doen.
Tenminste, bij mij thuis wel.
Zelfs op dagen waarop we niks te doen hebben,
Heb ik het altijd druk.

Soms is er een dag waarop we geen verplichtingen hebben.
Geen afspraken, verjaardagen of bijeenkomsten.
Aanvankelijk denk ik dan ‘heerlijk’ en kijk ik uit naar alle tijd die voor me ligt.

Maar dat moment duurt altijd maar heel even.
Als vanzelf plant zich een lijstje in mijn hoofd.
Een lijstje met van alles wat ik zou kunnen, willen en moeten doen.
En dat lijstje groeit naarmate de tijd verstrijkt.
Al snel kom ik dan toch weer tijd tekort.

Afgelopen zondag was weer zo’n dag.
Een mooie zonnige dag.
Niks op de agenda – heerlijk!
Tijd genoeg dus om allerlei klusjes te doen.
Hop, daar is het lijstje weer…..

Kluskleren aan, kwast in de aanslag, en gaan!
Maar na een tijdje heb ik heel bewust een andere keuze gemaakt.
En een rigoureuze ommezwaai gemaakt in de planning van de dag.

Kwast opzij, schoenen aan, en lekker naar buiten.
Lekker naar het bos om naar een hardloopwedstrijd te kijken.
Genoten van de zon, het bos, de sfeer en de sporters.
Ik heb een heerlijke middag gehad.

En die klusjes?
Ach, die liggen er morgen ook nog wel.

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Contact

   0625088671   

 info@intenspsychologie.nl 

Created by IssueOnline

Copyright © 2020